jaargetijde

jaargetijden.jpg

Winter en voorjaar: samen naast elkaar. De dorheid als symbool voor het afscheid van een leven dat rijk in jaren is geweest, veel liefde heeft gebracht en veel jaargetijden van vreugde en verdriet heeft doorstaan.

De ontluikende bloei van de magnolia als symbool voor de schoonheid waarmee in liefde en vertrouwen het afscheid vol zorg en toewijding ingevuld is. Een afscheid vol kracht ge’componeerd’, met plaats voor historische beelden, persoonlijke muziek en rituelen waarin de kracht van familie zijn zichtbaar is. Ieder zijn plek, iedereen waarderend in rol en taak en tegelijkertijd met elkaar de bloeiende boom zijn die begonnen is aan de toekomst. Een toekomst waar de herinneringen van een lang leven een structurele plaats hebben gekregen.

met zorg

En dan gaat de telefoon. Met veel zorg en aandacht word ik geïnformeerd over het plotselinge overlijden en de vraag of ik in verband met Anne de Jong haar vakantie (https://www.dejonguitvaartzorg.nl) het afscheid wil begeleiden. Een afscheid van de laatste ouder. Zo maar in de nacht was de dood er. Of zou je moeten zeggen: afscheid van dit leven en voortgaan naar een volgende fase? Voor iedereen een persoonlijke keuze. Hoe mooi om verschillende beelden over dood en ná de dood naast elkaar te kunnen hebben als familie. En dan als kinderen met elkaar vol aandacht voor alle details toewerken naar het moment dat je je laatste ouder op de eigen gekozen plek in de natuur naast de andere ouder aan de aarde toevertrouwd. Eeuwige rust. Waarbij op het pad naar deze plek het detail van zorgvuldigheid, saamhorigheid als een stille boodschap achter blijft. Een liturgieviering in de zon gevolgd door hagel bij het laten dalen van de kist. De natuur verwarmt én is onvoorspelbaar. Het komt tot ons zoals het leven en de dood. Gegeven?

detail.jpg

voorbij de horizon

weggeleden.jpg

De waddenzee: ooit het begin van je leven. En tijdens je leven een hele belangrijk energie-gevende bron. Want het water heeft je vaak ergens gebracht waar je een dierbare inspanning voor hebt moeten leveren. Je rouwkaart, ontworpen door je eigen dierbaren, laat in beeld en woord zien waarvoor je leven zinvol is geweest.

Een man van weinig woorden, veel daden. Voor iedereen iets unieks makend.
En jouw géven bij leven, hebben ze ook aan jóu gegeven, ook rond en na je sterven. Met liefde en zorg is er bij je gewaakt, is er bij je gekeken, is er voor je gezorgd, ben je een bron van inspiratie om zelf als familie met dierbare herinneringen voort te kunnen leven. Een leven, uiteindelijk weggegleden, dierbare herinneringen achterlatend. En natuurlijk ook gemis omdat er geen zichtbare aanwezigheid meer is.

Met elkaar

bij elkaar.jpg

De ene dag ben je jarig, de andere dag is je leven zomaar weggegleden.

Vier je eerst uitbundig met je familie je respectabele leeftijd, nog geen week later wordt je leven in aanwezigheid van al je kinderen, kleinkinderen, (bijna alle) achterkleinkinderen, je zus, je liefdevolle zorgprofessionals en dierbare kennissen herdacht als afronding van een bevlogen leven.

Bij elkaar en met elkaar.
Afronding van een generatie-lijn. Tijd om als volgende generatie het leven waardevol in te vullen. Ieder vanuit zijn of haar eigen beeld op het leven wat afgesloten is.

verbindende energie

energie.jpg

Voor iedereen plaats, ongeacht van welke kant je komt ‘aanvliegen’. Dat kan alleen als je werkelijk iedereen een eigen plek gunt. Want soms maakt een samenloop van levens dat je bij de dood niet alleen je eigen vertrouwde dierbaren om je heen hebt, maar ook die van je levenspartner.

Zo ben je in een bijzondere tijd van je leven ineens met velen, ieder met zijn eigen beelden, eigen ervaringen, eigen verdriet., eigen verhaal. Een zwerm vogels, die op hun eigen tijd mogen ‘landen’ in jouw vertrouwde omgeving.


En als je dan ziet dat iedereen uit deze zwerm-vogels ook zijn of haar eigen bijdrage levert aan het hele mooie sfeervolle afscheid, dan voel je de energie die nodig is om door te leven.

statig

De dag begint druilerig. Harde wind en regen. Regen die je nauwelijks ziet maar waar je wel heel nat van wordt. In deze sfeer breng ik de rijdende baar van het crematorium in Goutum naar het woonhuis in Goutum waar in heel intiem verband in de woonkamer een liefdevol afscheid is georganiseerd. Thuis, passend bij de manier waarop de overledene de laatste jaren leefde. Thuis, omdat je met elkaar rondom de kist kunt zitten. Thuis, omdat je onder het genot van koffie en heerlijk verzorgde sandwiches levensherinneringen op kunt halen. Thuis, met de eigen CD-speler passende muziek laten horen. Thuis, want…………………….. En na afloop lopen we gezamenlijk de laatste route: van huis naar het crematorium. Inmiddels is het droog geworden en wordt de wandeling verzacht door de natuur om ons heen: de hazelaar, statig bloeiend. Heel passend bij de statigheid van de overledene. En het begin van een nieuwe tijd. Maar eerst de winter (rouw) door.

statig.jpg

liefde over grenzen heen

Liefde gaat over grenzen heen. De wereld ligt voor je open om een goede partner te vinden waar je lief en leed mee wilt delen.

Ook in het donkere deel van het leven als de dood zijn intrede doet. Dan is het mooi om te zoeken naar rouwrituelen die de 2 werelddelen waar de liefde elkaar gevonden heeft, verbindt. Met elkaar praten in 2 talen, waar nodig de belangrijke vragen laten vertalen in de eigen taal, aandacht geven aan wat gewenst en noodzakelijk is in een cultuur die niet de Friese cultuur is, en zoeken naar de juiste plaats van de Nederlandse rituelen bij afscheid.

Samen, dan lukt het altijd. Afscheid nemen over de grenzen van de liefde, over de grenzen van de verschillende culturen, zelfs in dit verband over de grens van 2018.

wereld liefde.jpg

vertrokken

voorbij.jpg

Vertrokken. Dit keer niet naar zijn geliefde 2e ‘vader’land, maar vertrokken uit dit leven. Vredig, omdat het lichaam niet meer verder kon. Een markante man die op geheel eigen wijze zijn leven invulling heeft gegeven. Eerst door te leven volgens de klassieke samenlevensvormen en uiteindelijk te kiezen voor datgene wat helemaal bij hem paste. Op de dag van het afscheid kwamen beide levens bij elkaar in prachtige beelden en dierbare woorden. Zijn afscheid: gekozen vanuit alle persoonlijke wensen die, voorzien van zijn paraaf, keurig gebundeld zaten in een blauwe ordner bij hem thuis. Een afscheid waarin, naast alle levensstappen, ook het gemis van zijn veel te jong gestorven zoon een plaats kreeg. Hoe dierbaar. Voor iedereen een plek. Zijn naam leeft voort bij zijn zoon.
Vertrokken uit het leven, maar niet vergeten.