Leeuwarden

bruisend

bruisend-klein.jpg

Ooit komt het moment dat je ook je laatste ouder los moet laten. Je rol als kind heb je al lang achter je gelaten: je hebt je eigen gezin, je broers en zussen wonen her en der in het land of zelfs overzee en je rol van kind is mogelijk al veranderd in een zorgtaak voor je ouder op leeftijd. Hele normale ontwikkelingen. En dan kondigt zich toch ‘ineens’ de dood aan. Je wordt weer even het gezin van vroeger als je samen als kinderen van je overleden ouder moet nadenken over de tekst van de rouwkaart, over de invulling van het afscheid, over de plaats en rol die een ieder daarin mag en kan krijgen. Kortom: van je eigen zelfstandigheid wordt gevraagd om te geven en te nemen, om elkaar de waarheid te zeggen zonder elkaar te veroordelen, om elkaar ruimte te geven voor eigen meningen, om …………………………. samen tijd te nemen om bij een goed afscheid te komen.
Eén ding weet je zeker: je hoort als kinderen vanzelfsprekend bij elkaar. Net als de zee waar het water even spannend en bruisend omhoog kan komen en daarna weer door vloeit naar het rustige vertrouwde strand.

toewijding

Op vakantie werd ik geraakt werd door de schoonheid en structuur van een Maria-beeld aan het plafond in een kerk in Bad Münstereifel. Een beeld omringd met kaarsen. Bracht me in de serene rust van het gebouw weer even bij het afscheid van een gelovige vader. Het afscheid van de laatste ouder. Gestorven in de berusting van het geloof. Waar al zijn kinderen om hem heen met veel toewijding in zijn geest en vanuit zijn vertrouwen het afscheid voor hem hebben verzorgd. Hoe dierbaar.
Maria, voor menigeen symbool voor geloof, maar ook voor de stille organiserende kracht van een vrouw. De kaarsen als licht voor de de toekomst om de herinneringen levend te houden. Een mooi beeld om rustig naar te kijken. Ooit, lang geleden, met toewijding gemaakt.

toewijding.jpg

jaargetijde

jaargetijden.jpg

Winter en voorjaar: samen naast elkaar. De dorheid als symbool voor het afscheid van een leven dat rijk in jaren is geweest, veel liefde heeft gebracht en veel jaargetijden van vreugde en verdriet heeft doorstaan.

De ontluikende bloei van de magnolia als symbool voor de schoonheid waarmee in liefde en vertrouwen het afscheid vol zorg en toewijding ingevuld is. Een afscheid vol kracht ge’componeerd’, met plaats voor historische beelden, persoonlijke muziek en rituelen waarin de kracht van familie zijn zichtbaar is. Ieder zijn plek, iedereen waarderend in rol en taak en tegelijkertijd met elkaar de bloeiende boom zijn die begonnen is aan de toekomst. Een toekomst waar de herinneringen van een lang leven een structurele plaats hebben gekregen.

voorbij de horizon

weggeleden.jpg

De waddenzee: ooit het begin van je leven. En tijdens je leven een hele belangrijk energie-gevende bron. Want het water heeft je vaak ergens gebracht waar je een dierbare inspanning voor hebt moeten leveren. Je rouwkaart, ontworpen door je eigen dierbaren, laat in beeld en woord zien waarvoor je leven zinvol is geweest.

Een man van weinig woorden, veel daden. Voor iedereen iets unieks makend.
En jouw géven bij leven, hebben ze ook aan jóu gegeven, ook rond en na je sterven. Met liefde en zorg is er bij je gewaakt, is er bij je gekeken, is er voor je gezorgd, ben je een bron van inspiratie om zelf als familie met dierbare herinneringen voort te kunnen leven. Een leven, uiteindelijk weggegleden, dierbare herinneringen achterlatend. En natuurlijk ook gemis omdat er geen zichtbare aanwezigheid meer is.

Met elkaar

bij elkaar.jpg

De ene dag ben je jarig, de andere dag is je leven zomaar weggegleden.

Vier je eerst uitbundig met je familie je respectabele leeftijd, nog geen week later wordt je leven in aanwezigheid van al je kinderen, kleinkinderen, (bijna alle) achterkleinkinderen, je zus, je liefdevolle zorgprofessionals en dierbare kennissen herdacht als afronding van een bevlogen leven.

Bij elkaar en met elkaar.
Afronding van een generatie-lijn. Tijd om als volgende generatie het leven waardevol in te vullen. Ieder vanuit zijn of haar eigen beeld op het leven wat afgesloten is.

hoop

hoop.jpg

Sommige ziekten vragen een leven van balanceren, van accepteren dat je wereld heel klein is, van afscheid nemen wat een leven dierbaar maakt, van uitkijken naar of hopen op. En ondertussen gaat de wereld om je heen in alle hectiek gewoon door. Alleen jij merkt er niet zo veel meer van.

Als dan het (bevrijdende) afscheid van het leven eindelijk komt, is het heel dierbaar dat je familie om je heen met heel veel zorg alles voor je regelt, zoals je het ooit hebt aangegeven.

Hoop en vertrouwen als kunst van het leven.

in de nacht

in de nacht.jpg

In het donkere deel van de nacht hield je leven op. Als een tak die de herfst ineens als het laatste jaargetijde mee maakt. Waar de wind al menig blad verloren heeft laten gaan. En waar de noesten op iedere tak het leven tekenen.

Jouw tak, voortgekomen uit een stevige stam, is als eerste van de afstammingstakken gegaan. Met veel zorg is er heel intiem afscheid van je genomen.

Gegaan in de nacht, aan de aarde toevertrouwd in de volle herfstzon.

niet te zien

Zomaar ineens, zo onverwacht.
Zeker als je niets vermoedend op de hoogte gebracht wordt door de politie dat je dierbare ouder op weg naar……… ineens op straat is komen te overlijden. Geen afscheid, geen laatste woord, geen kus, geen …………….. Zomaar ineens is alles anders. Moeten er keuzes gemaakt worden waar je niet over na hebt kunnen denken, moet je handelen, moet je………….. op zoek gaan in jezelf wat voor jou belangrijk is bij afscheid nemen. Wat wil je graag, waar put je vertrouwen uit, wat heb je daarvoor nodig, hoe hou je iedereen betrokken en waar is er plaats voor je eigen verdriet. Je wensen verwoorden kunnen dan als een hou-vast, als een looplijn, door de dagen tot het afscheid lopen. En dan voel je dat het goed is, dat je alles samen met je gezin hebt kunnen doen, dat iedereen daar zijn eigen plaats in heeft kunnen krijgen. Dat al je handelen je gebracht heeft bij werkelijk afscheid kunnen nemen. En dat je erop durft te vertrouwen dat wat je niet meer kunt zien, toch dichtbij je kan zijn. Toekomst vraagt oneindig vertrouwen hebben in ……………..