andringastate

bruisend

bruisend-klein.jpg

Ooit komt het moment dat je ook je laatste ouder los moet laten. Je rol als kind heb je al lang achter je gelaten: je hebt je eigen gezin, je broers en zussen wonen her en der in het land of zelfs overzee en je rol van kind is mogelijk al veranderd in een zorgtaak voor je ouder op leeftijd. Hele normale ontwikkelingen. En dan kondigt zich toch ‘ineens’ de dood aan. Je wordt weer even het gezin van vroeger als je samen als kinderen van je overleden ouder moet nadenken over de tekst van de rouwkaart, over de invulling van het afscheid, over de plaats en rol die een ieder daarin mag en kan krijgen. Kortom: van je eigen zelfstandigheid wordt gevraagd om te geven en te nemen, om elkaar de waarheid te zeggen zonder elkaar te veroordelen, om elkaar ruimte te geven voor eigen meningen, om …………………………. samen tijd te nemen om bij een goed afscheid te komen.
Eén ding weet je zeker: je hoort als kinderen vanzelfsprekend bij elkaar. Net als de zee waar het water even spannend en bruisend omhoog kan komen en daarna weer door vloeit naar het rustige vertrouwde strand.