comes

vertrokken

voorbij.jpg

Vertrokken. Dit keer niet naar zijn geliefde 2e ‘vader’land, maar vertrokken uit dit leven. Vredig, omdat het lichaam niet meer verder kon. Een markante man die op geheel eigen wijze zijn leven invulling heeft gegeven. Eerst door te leven volgens de klassieke samenlevensvormen en uiteindelijk te kiezen voor datgene wat helemaal bij hem paste. Op de dag van het afscheid kwamen beide levens bij elkaar in prachtige beelden en dierbare woorden. Zijn afscheid: gekozen vanuit alle persoonlijke wensen die, voorzien van zijn paraaf, keurig gebundeld zaten in een blauwe ordner bij hem thuis. Een afscheid waarin, naast alle levensstappen, ook het gemis van zijn veel te jong gestorven zoon een plaats kreeg. Hoe dierbaar. Voor iedereen een plek. Zijn naam leeft voort bij zijn zoon.
Vertrokken uit het leven, maar niet vergeten.

op weg

weg zw.jpg

Je laatste weg kun je op vele manieren afleggen. Dierbaar is het als je daarbij 'gedragen' kunt worden door de dierbaren van je leven. En dierbaren zijn niet alleen mensen.

Als bij leven de paarden erbij horen, dan is het heel bijzonder om door je familie-paard weggebracht te kunnen worden. Rustig, gecontroleerd, luisterend naar de aanwijzingen van de menner, flink doorstappend naar de afscheidsbijeenkomst. Het paard als liefdevolle afscheidsbegeleider. Een bijzonder mooi afscheidsbeeld. Geheel passend bij het op eigen wijze invullen van een passende vorm van afscheid. Ieder op zijn eigen manier.   

eeuwige rust

stilte.jpg

Zou je eigen sterven passen bij de wijze waarop je je leven hebt ingericht?

Misschien wel. Waar de een graag het leven loslaat met alle dierbaren om hem heen, past het bij de ander om in de eigen stilte naar de andere kant van het licht te gaan. Gewoon, zomaar in de nacht, in de rust van je eigen omgeving, omdat je lichaam niet meer kan en de wil tot durven sterven er al enige tijd is.

De dood komt dan weliswaar onverwacht én is goed omdat je als dierbaren weet hebt van de struggle for life and death.
Met het maken van een dierbaar persoonlijk afscheid komt er ruimte voor het gunnen van de eeuwige rust.

om naar uit te kijken

om naar uit te kijken.jpg

Druilerig weer, waarbij de voorspellingen aangeven dat de winter het de komende dagen weer zal winnen van de heerlijke lentedagen van afgelopen week. Tja, we weten allemaal dat we moeten dealen met het weer wat we krijgen. Invloed erop uitoefenen (los van alle duurzame acties die je zelf kunt doen voor de klimaatverandering) om het tij te keren, om de zon voor eeuwig te laten schijnen, lukt niet. Gewoon dealen met wat op je pad komt. En zoeken naar iets om naar uit te kijken. Zo is het weer net als het rouwen: missen en durven zoeken naar iets om naar uit te kijken. Zelfs al is alles waar je naar kijkt nog heel wazig. 

licht

And then there was light. Echt, er is altijd wel een moment waarop je licht kunt zien of kunt ervaren. Licht helpt je om naar de toekomst te durven kijken, licht verwarmt je in de dagen dat je je lief overdraagt aan je hart, licht .................... Maar ook als je geweldig ondersteund wordt door je werkgever in de afscheid- en rouwperiode. Waar je door je dierbare collegae geholpen wordt om te mogen zijn wie je bent, om ongevraagd hulp te krijgen in het maken van levensherinneringen, om gewoon jezelf te kunnen zijn en te ervaren dat je ook in deze periode heel krachtig in het leven durft te staan. Jezelf kunnen zijn is het licht durven zijn. Je collegae als een passende schil om je heen te zien zonder dat ze zich opdringen, is licht ervaren. Licht: om naar uit te blijven kijken. En geweldig om als 'uitvaart José' dit alles van dichtbij te mogen zien. Compliment.

licht.jpg

jong

dood en leven.jpg

Als je jong bent, wandel je hopelijk zorgeloos door het leven. En terwijl je je ontwikkelt tot prachtig mens, komen ook de alledaagse dingen op je pad. Zo ook de dood. Meestal zijn het je opa of oma, je pake of beppe die er ineens' niet meer zijn.  Dan zie of voel je plotseling het verdriet van je eigen ouders en moet je voor jezelf bepalen of je nog wilt kijken naar je dode oma. Gelukkig mag en kan alles. En soms ontstaat er ook een boeiend gesprek op de vraag "welke kleur heeft je oma?". "Geel, niet meer zoals ze was".  Heerlijk, die eerlijke uitspraken van de jonge generatie. Mooi om te mogen meemaken als de kleinkinderen een hele actieve rol vervullen bij het afscheid. Want voor iedere leeftijd is er wel iets te bedenken om te mogen doen. Het mooi maken van de kist, je eigen viltwerkje meegeven in de kist of gewoon meehelpen met het vervoer. Kinderen: ontwapenend als het om leven en dood gaat.