friesland

loslaten en vertrouwen

vertrouwen.jpg

Eens komt het moment dat je al je dierbaren om je heen los moet laten, dat je toegeeft aan het vertrouwen wat je hebt aan wat er na je dood gaat komen. Zo’n moment: waar jíj naar uitkijkt en je dierbaren nog niet. Omdat ze je graag nog een poosje om je heen willen hebben.

Loslaten is open durven staan voor een vervolg, wat dat ook maar is. Loslaten van aardse dingen, van aardse dierbaren, van ………….
Het vertrouwensvolle moment is er dan ineens in de ochtend. Je laat je dierbaren achter met de liefde waar je ze mee omringt hebt. Met het vertrouwen dat deze weg de juiste is. Met de ruimte voor hen om op eigen wijze invulling te geven aan loslaten, rouwen en werken aan de toekomst. In liefde word je nooit vergeten.

detail

verwonderen 2.jpg

Je naderend afscheid kun je zelf goed invullen. Alles wat voor jou belangrijk is, kun je opschrijven en delen met je dierbaren. Voorbereidingen als de keuze van je graf, kun je samen bij leven maken. De natuur en eeuwige rust is de focus. Als het moment van sterven dan daar is, dan kun je vertrouwensvol het leven los laten. 

En als dierbare heb je dan houvast in wat je liefde van je leven belangrijk vindt, dat je haar liefdevol thuis bij je kunt houden tot haar afscheid, dat je haar dagelijks lekker kunt laten ruiken met haar parfum, dat je schoonzus als dierbaar maatje het hele proces van afscheid verder met je mag invullen, dat je al improviserend wacht op je familie, dat je terugkijkend kunt vaststellen dat alle wensen van je liefde een prachtig afscheid heeft gebracht. 
Weet hebben van details, durven kijken naar details: een krachtige focus om de stilte, die na het afscheid ontstaat, door te komen. 

kijken

Je kijkt én ziet het aankomen. En toch, als het moment van sterven er ineens is, zijn alle hoopvolle gedachten om nog een dierbare periode samen thuis te hebben, in een seconde voorbij. Alle stille persoonlijke gedachten over het afscheid worden ineens werkelijkheid. Tijd om in stilte te mijmeren is maar beperkt mogelijk. Immers, de tijd tussen sterven en afscheid nemen is altijd beperkt. En in deze korte tijd is er toch altijd iets om naar uit te kijken, om de vogels te horen zingen en de zon als warmtebron te ervaren.  In het donker van het afscheid op zoek naar het licht. En dat begint bij durven kijken. 

kijk.jpg

de weg vervolgen

de weg vervolgen.jpg

Samen naar boven én zonder weer naar beneden. 
Soms letterlijk naar boven om op de top van Friesland een geheel eigen, sfeervolle afscheidsbijeenkomst te houden voor je laatste dierbare en markante ouder.  Maar ook figuurlijk omdat je slechts in korte tijd met je familie een 'top'prestatie moet leveren om het afscheid vorm te geven zoals je dat je dierbare gunt. Een topprestatie die je niet kunt oefenen, ook al heb je een ervaringsrugzak gevuld met dierbare bagage in het afscheid nemen. Luisteren naar elkaar, elkaar ruimte geven en daarna samen er voor gaan staan, is niet in een gouden medaille te vatten. Maar wel emotionele topsport. 

En het pad naar beneden volgt onherroepelijk, is het begin van het vinden van een nieuw evenwicht in leven met herinneringen. De pelgrimstocht naar het nieuwe is begonnen. 

op weg

weg zw.jpg

Je laatste weg kun je op vele manieren afleggen. Dierbaar is het als je daarbij 'gedragen' kunt worden door de dierbaren van je leven. En dierbaren zijn niet alleen mensen.

Als bij leven de paarden erbij horen, dan is het heel bijzonder om door je familie-paard weggebracht te kunnen worden. Rustig, gecontroleerd, luisterend naar de aanwijzingen van de menner, flink doorstappend naar de afscheidsbijeenkomst. Het paard als liefdevolle afscheidsbegeleider. Een bijzonder mooi afscheidsbeeld. Geheel passend bij het op eigen wijze invullen van een passende vorm van afscheid. Ieder op zijn eigen manier.   

eeuwige rust

stilte.jpg

Zou je eigen sterven passen bij de wijze waarop je je leven hebt ingericht?

Misschien wel. Waar de een graag het leven loslaat met alle dierbaren om hem heen, past het bij de ander om in de eigen stilte naar de andere kant van het licht te gaan. Gewoon, zomaar in de nacht, in de rust van je eigen omgeving, omdat je lichaam niet meer kan en de wil tot durven sterven er al enige tijd is.

De dood komt dan weliswaar onverwacht én is goed omdat je als dierbaren weet hebt van de struggle for life and death.
Met het maken van een dierbaar persoonlijk afscheid komt er ruimte voor het gunnen van de eeuwige rust.

doorgaan

winter en voorjaar.jpg

De natuur laat in deze periode van het jaar prachtig de dorheid én het leven zien. Waar alles nog veelal kaal is, springen de sneeuwklokjes dartelend omhoog uit de winter-harde grond. Broos én klein, maar bovenal heel krachtig. Een mooi symbool om te durven zien als je afscheid moet nemen van je laatste ouder. Want met dit sterven, ben je zelf ineens de oudste generatie. Waar je weet dat dit moment ooit zal komen, voel je het nu ineens. Het ouderlijk huis gaat voorbij. De natuur helpt om te laten zien, dat het verschuiven van de generaties een natuurlijk proces is. De sneeuwklok komt als de winter bijna voorbij is.

De natuur gaat eeuwig voort.