hoop

hoop.jpg

Sommige ziekten vragen een leven van balanceren, van accepteren dat je wereld heel klein is, van afscheid nemen wat een leven dierbaar maakt, van uitkijken naar of hopen op. En ondertussen gaat de wereld om je heen in alle hectiek gewoon door. Alleen jij merkt er niet zo veel meer van.

Als dan het (bevrijdende) afscheid van het leven eindelijk komt, is het heel dierbaar dat je familie om je heen met heel veel zorg alles voor je regelt, zoals je het ooit hebt aangegeven.

Hoop en vertrouwen als kunst van het leven.

- Allerzielen, 2 november 2018 -

afscheid nemen is dichterbij komen

Allerzielen: een traditioneel moment om met je eigen gedachten het leven van je dierbaren te herinneren, die je aan de dood hebt moeten afstaan. Een dierbaar moment om even stil te staan. Even de hectiek van alle dag los te laten en de stilte op zoeken.  Of geraakt worden door samen een kaars aan te steken, door aanwezig te zijn bij de zegening van je geliefde. Door te luisteren naar prachtige a-capella gezongen muziek. Of naar de namen die worden uitgesproken van alle dierbaren die zijn overleden.
Of te blijven mijmeren over teksten die je aangereikt krijgt. Ik deel ze graag.

”Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden, kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen. Je moet dat niet proberen. Je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klinkt hard, maar het is ook een grote troost, want zolang de leegte blijft, blijf je aldoor met elkaar verbonden.

Het is fout te zeggen: God vult die leegte. Hij vult haar helemaal niet, integendeel. Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren, zij het dan ook in pijn. Hoe mooier en rijker de herinneringen, des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinneringen in stille vreugde.

De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees, maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt. Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven en je erin verliest.
Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor, maar alleen op bijzondere ogenblikken. Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en van kracht. ‘


Dietrich Bonhoeffer.


………………

Wie legt me uit hoe alles werkt

Hoe groot het gat is tussen nu en nooit

En hoe het komt dat ik nu merk

Jij bent weg, maar dichterbij dan ooit

………………


Blof

getijde

van eb naar vloed.jpg

Loslaten van het leven is net als de getijde. Bij vloed is alles in overvloed aanwezig. Maar met het wegvloeien van het water, blijft alleen de basis over. Een wad, waar de tekeningen van het leven op een bijzondere manier zichtbaar zijn. Tegelijkertijd de wetenschap dat deze broosheid weer weg vloeit als het water weer tot vloed gaat stijgen. Afscheid is als eb: gefocust zijn op alle kleine details, vastleggen in je herinnering wat allemaal dierbaar is aan het leven met je dierbare, durven voortleven met de gedachte dat de dood een bevrijding is als het lichaam niet meer kan. En weten dat de vloed met zijn overvloedig water de zonnestralen weer zal laten weerspiegelen op alles wat (onzichtbaar) is.

in de nacht

in de nacht.jpg

In het donkere deel van de nacht hield je leven op. Als een tak die de herfst ineens als het laatste jaargetijde mee maakt. Waar de wind al menig blad verloren heeft laten gaan. En waar de noesten op iedere tak het leven tekenen.

Jouw tak, voortgekomen uit een stevige stam, is als eerste van de afstammingstakken gegaan. Met veel zorg is er heel intiem afscheid van je genomen.

Gegaan in de nacht, aan de aarde toevertrouwd in de volle herfstzon.

accepteren en waarderen

accepteren en waarderen.jpg

Afscheid is ……………………………...………. voor ieder mens uniek.
Als je geen kwaliteit van leven meer ervaart omdat je lichaam geen fysieke mogelijkheden meer heeft, dan vraagt dat acceptatie en waardering. Acceptatie dat je de goede keuzes maakt. Waardering omdat je durft.

En voor je dierbaren geldt dat óók. Acceptatie door je in alle stappen bij te staan. Waardering doordat je duidelijk bent over wat je wilt bij je afscheid.

Afscheid is ………………… acceptatie en waardering voor het los durven laten van wat je hier had.
Afscheid is ………………… ondersteunen en er zijn.

niet te zien

Zomaar ineens, zo onverwacht.
Zeker als je niets vermoedend op de hoogte gebracht wordt door de politie dat je dierbare ouder op weg naar……… ineens op straat is komen te overlijden. Geen afscheid, geen laatste woord, geen kus, geen …………….. Zomaar ineens is alles anders. Moeten er keuzes gemaakt worden waar je niet over na hebt kunnen denken, moet je handelen, moet je………….. op zoek gaan in jezelf wat voor jou belangrijk is bij afscheid nemen. Wat wil je graag, waar put je vertrouwen uit, wat heb je daarvoor nodig, hoe hou je iedereen betrokken en waar is er plaats voor je eigen verdriet. Je wensen verwoorden kunnen dan als een hou-vast, als een looplijn, door de dagen tot het afscheid lopen. En dan voel je dat het goed is, dat je alles samen met je gezin hebt kunnen doen, dat iedereen daar zijn eigen plaats in heeft kunnen krijgen. Dat al je handelen je gebracht heeft bij werkelijk afscheid kunnen nemen. En dat je erop durft te vertrouwen dat wat je niet meer kunt zien, toch dichtbij je kan zijn. Toekomst vraagt oneindig vertrouwen hebben in ……………..

loslaten en vertrouwen

vertrouwen.jpg

Eens komt het moment dat je al je dierbaren om je heen los moet laten, dat je toegeeft aan het vertrouwen wat je hebt aan wat er na je dood gaat komen. Zo’n moment: waar jíj naar uitkijkt en je dierbaren nog niet. Omdat ze je graag nog een poosje om je heen willen hebben.

Loslaten is open durven staan voor een vervolg, wat dat ook maar is. Loslaten van aardse dingen, van aardse dierbaren, van ………….
Het vertrouwensvolle moment is er dan ineens in de ochtend. Je laat je dierbaren achter met de liefde waar je ze mee omringt hebt. Met het vertrouwen dat deze weg de juiste is. Met de ruimte voor hen om op eigen wijze invulling te geven aan loslaten, rouwen en werken aan de toekomst. In liefde word je nooit vergeten.

water

water.jpg

Mens worden doe je beschermd in het lichaam van je moeder. Met (vrucht)water om je heen hoop je dat alle celdelingen zo mogen gaan dat je lichaam tot leven mag komen. Soms breekt je levenspad al vroeg af en is het wonder van leven voor jou absoluut niet mogelijk. Je wordt (met verdriet) geboren. Je bent prachtig én het is direct zichtbaar dat leven nooit voor jou zou kunnen. Je wordt tot je afscheid liefdevol bekeken, aangeraakt, omringd met liefde, terwijl je rustig in een bakje met gewoon koud water ligt. Je hebt een dappere moeder en vader die al het moeilijke van afscheid nemen niet uit te weg gaan.

Het koude water om je heen maakt dat je mooi blijft, dat er foto's van je gemaakt kunnen worden, dan er om je gehuild wordt, dat je opa en oma je hebben mogen zien, dat ......kortom dat je geboorte én je dood herinneringen voor eeuwig hebben gemaakt. 

Water: eerst vruchtwater om in te groeien. Daarna kraanwater om in te bewaren, te koesteren en levensherinneringen te maken. En, natuurlijk, naast het dapper zijn van je ouders, ook tranen van verdriet. Met zoveel zorg kun je overgaan naar 'de andere kant'.