weggegleden

weggeleden.jpg

De waddenzee: ooit het begin van je leven. En tijdens je leven een hele belangrijk energie-gevende bron. Want het water heeft je vaak ergens gebracht waar je een dierbare inspanning voor hebt moeten leveren. Je rouwkaart, ontworpen door je eigen dierbaren, laat in beeld en woord zien waarvoor je leven zinvol is geweest.

Een man van weinig woorden, veel daden. Voor iedereen iets unieks makend.
En jouw géven bij leven, hebben ze ook aan jóu gegeven, ook rond en na je sterven. Met liefde en zorg is er bij je gewaakt, is er bij je gekeken, is er voor je gezorgd, ben je een bron van inspiratie om zelf als familie met dierbare herinneringen voort te kunnen leven. Een leven, uiteindelijk weggegleden, dierbare herinneringen achterlatend. En natuurlijk ook gemis omdat er geen zichtbare aanwezigheid meer is.

Bij elkaar

bij elkaar.jpg

De ene dag ben je jarig, de andere dag is je leven zomaar weggegleden.

Vier je eerst uitbundig met je familie je respectabele leeftijd, nog geen week later wordt je leven in aanwezigheid van al je kinderen, kleinkinderen, (bijna alle) achterkleinkinderen, je zus, je liefdevolle zorgprofessionals en dierbare kennissen herdacht als afronding van een bevlogen leven.

Bij elkaar en met elkaar.
Afronding van een generatie-lijn. Tijd om als volgende generatie het leven waardevol in te vullen. Ieder vanuit zijn of haar eigen beeld op het leven wat afgesloten is.

verbindend

energie.jpg

Voor iedereen plaats, ongeacht van welke kant je komt ‘aanvliegen’. Dat kan alleen als je werkelijk iedereen een eigen plek gunt. Want soms maakt een samenloop van levens dat je bij de dood niet alleen je eigen vertrouwde dierbaren om je heen hebt, maar ook die van je levenspartner.

Zo ben je in een bijzondere tijd van je leven ineens met velen, ieder met zijn eigen beelden, eigen ervaringen, eigen verdriet., eigen verhaal. Een zwerm vogels, die op hun eigen tijd mogen ‘landen’ in jouw vertrouwde omgeving.


En als je dan ziet dat iedereen uit deze zwerm-vogels ook zijn of haar eigen bijdrage levert aan het hele mooie sfeervolle afscheid, dan voel je de energie die nodig is om door te leven.

statig

De dag begint druilerig. Harde wind en regen. Regen die je nauwelijks ziet maar waar je wel heel nat van wordt. In deze sfeer breng ik de rijdende baar van het crematorium in Goutum naar het woonhuis in Goutum waar in heel intiem verband in de woonkamer een liefdevol afscheid is georganiseerd. Thuis, passend bij de manier waarop de overledene de laatste jaren leefde. Thuis, omdat je met elkaar rondom de kist kunt zitten. Thuis, omdat je onder het genot van koffie en heerlijk verzorgde sandwiches levensherinneringen op kunt halen. Thuis, met de eigen CD-speler passende muziek laten horen. Thuis, want…………………….. En na afloop lopen we gezamenlijk de laatste route: van huis naar het crematorium. Inmiddels is het droog geworden en wordt de wandeling verzacht door de natuur om ons heen: de hazelaar, statig bloeiend. Heel passend bij de statigheid van de overledene. En het begin van een nieuwe tijd. Maar eerst de winter (rouw) door.

statig.jpg

over grenzen heen

Liefde gaat over grenzen heen. De wereld ligt voor je open om een goede partner te vinden waar je lief en leed mee wilt delen.

Ook in het donkere deel van het leven als de dood zijn intrede doet. Dan is het mooi om te zoeken naar rouwrituelen die de 2 werelddelen waar de liefde elkaar gevonden heeft, verbindt. Met elkaar praten in 2 talen, waar nodig de belangrijke vragen laten vertalen in de eigen taal, aandacht geven aan wat gewenst en noodzakelijk is in een cultuur die niet de Friese cultuur is, en zoeken naar de juiste plaats van de Nederlandse rituelen bij afscheid.

Samen, dan lukt het altijd. Afscheid nemen over de grenzen van de liefde, over de grenzen van de verschillende culturen, zelfs in dit verband over de grens van 2018.

wereld liefde.jpg

vertrokken

voorbij.jpg

Vertrokken. Dit keer niet naar zijn geliefde 2e ‘vader’land, maar vertrokken uit dit leven. Vredig, omdat het lichaam niet meer verder kon. Een markante man die op geheel eigen wijze zijn leven invulling heeft gegeven. Eerst door te leven volgens de klassieke samenlevensvormen en uiteindelijk te kiezen voor datgene wat helemaal bij hem paste. Op de dag van het afscheid kwamen beide levens bij elkaar in prachtige beelden en dierbare woorden. Zijn afscheid: gekozen vanuit alle persoonlijke wensen die, voorzien van zijn paraaf, keurig gebundeld zaten in een blauwe ordner bij hem thuis. Een afscheid waarin, naast alle levensstappen, ook het gemis van zijn veel te jong gestorven zoon een plaats kreeg. Hoe dierbaar. Voor iedereen een plek. Zijn naam leeft voort bij zijn zoon.
Vertrokken uit het leven, maar niet vergeten.

hoop

hoop.jpg

Sommige ziekten vragen een leven van balanceren, van accepteren dat je wereld heel klein is, van afscheid nemen wat een leven dierbaar maakt, van uitkijken naar of hopen op. En ondertussen gaat de wereld om je heen in alle hectiek gewoon door. Alleen jij merkt er niet zo veel meer van.

Als dan het (bevrijdende) afscheid van het leven eindelijk komt, is het heel dierbaar dat je familie om je heen met heel veel zorg alles voor je regelt, zoals je het ooit hebt aangegeven.

Hoop en vertrouwen als kunst van het leven.

- Allerzielen, 2 november 2018 -

afscheid nemen is dichterbij komen

Allerzielen: een traditioneel moment om met je eigen gedachten het leven van je dierbaren te herinneren, die je aan de dood hebt moeten afstaan. Een dierbaar moment om even stil te staan. Even de hectiek van alle dag los te laten en de stilte op zoeken.  Of geraakt worden door samen een kaars aan te steken, door aanwezig te zijn bij de zegening van je geliefde. Door te luisteren naar prachtige a-capella gezongen muziek. Of naar de namen die worden uitgesproken van alle dierbaren die zijn overleden.
Of te blijven mijmeren over teksten die je aangereikt krijgt. Ik deel ze graag.

”Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden, kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen. Je moet dat niet proberen. Je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klinkt hard, maar het is ook een grote troost, want zolang de leegte blijft, blijf je aldoor met elkaar verbonden.

Het is fout te zeggen: God vult die leegte. Hij vult haar helemaal niet, integendeel. Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren, zij het dan ook in pijn. Hoe mooier en rijker de herinneringen, des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinneringen in stille vreugde.

De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees, maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt. Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven en je erin verliest.
Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor, maar alleen op bijzondere ogenblikken. Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en van kracht. ‘


Dietrich Bonhoeffer.


………………

Wie legt me uit hoe alles werkt

Hoe groot het gat is tussen nu en nooit

En hoe het komt dat ik nu merk

Jij bent weg, maar dichterbij dan ooit

………………


Blof