- Allerzielen, 2 november 2018 -

afscheid nemen is dichterbij komen

Allerzielen: een traditioneel moment om met je eigen gedachten het leven van je dierbaren te herinneren, die je aan de dood hebt moeten afstaan. Een dierbaar moment om even stil te staan. Even de hectiek van alle dag los te laten en de stilte op zoeken.  Of geraakt worden door samen een kaars aan te steken, door aanwezig te zijn bij de zegening van je geliefde. Door te luisteren naar prachtige a-capella gezongen muziek. Of naar de namen die worden uitgesproken van alle dierbaren die zijn overleden.
Of te blijven mijmeren over teksten die je aangereikt krijgt. Ik deel ze graag.

”Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden, kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen. Je moet dat niet proberen. Je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klinkt hard, maar het is ook een grote troost, want zolang de leegte blijft, blijf je aldoor met elkaar verbonden.

Het is fout te zeggen: God vult die leegte. Hij vult haar helemaal niet, integendeel. Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren, zij het dan ook in pijn. Hoe mooier en rijker de herinneringen, des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinneringen in stille vreugde.

De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees, maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt. Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven en je erin verliest.
Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor, maar alleen op bijzondere ogenblikken. Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en van kracht. ‘


Dietrich Bonhoeffer.


………………

Wie legt me uit hoe alles werkt

Hoe groot het gat is tussen nu en nooit

En hoe het komt dat ik nu merk

Jij bent weg, maar dichterbij dan ooit

………………


Blof