niet te zien

Zomaar ineens, zo onverwacht.
Zeker als je niets vermoedend op de hoogte gebracht wordt door de politie dat je dierbare ouder op weg naar……… ineens op straat is komen te overlijden. Geen afscheid, geen laatste woord, geen kus, geen …………….. Zomaar ineens is alles anders. Moeten er keuzes gemaakt worden waar je niet over na hebt kunnen denken, moet je handelen, moet je………….. op zoek gaan in jezelf wat voor jou belangrijk is bij afscheid nemen. Wat wil je graag, waar put je vertrouwen uit, wat heb je daarvoor nodig, hoe hou je iedereen betrokken en waar is er plaats voor je eigen verdriet. Je wensen verwoorden kunnen dan als een hou-vast, als een looplijn, door de dagen tot het afscheid lopen. En dan voel je dat het goed is, dat je alles samen met je gezin hebt kunnen doen, dat iedereen daar zijn eigen plaats in heeft kunnen krijgen. Dat al je handelen je gebracht heeft bij werkelijk afscheid kunnen nemen. En dat je erop durft te vertrouwen dat wat je niet meer kunt zien, toch dichtbij je kan zijn. Toekomst vraagt oneindig vertrouwen hebben in ……………..