#laatzienwiejebent

Branding: Op de heetste dag van het jaar naar de branding om af te koelen? Nee, naar de workshop over ‘branding’ (alles wat met je merk te maken heeft) in Deventer. Drukwerkdeal als organisator en Loes Wernsen als docent. En, net zoals het weer, je wordt er warm van als je naar bevlogen mensen luistert. En warm omdat nadenken over het profileren van je eigen vak veel denk-energie vraagt. Want, ja, hoe maak je je zichtbaar in logo, typografie, beeld en tekst dat je vol passie voor het coachen van families gaat die hun dierbare aan de dood hebben moeten afstaan?

#laatzienwiejebent.jpg

Mijn ‘dode’ vogel draag ik liefdevol. Kinderen vragen mij vaak: “wat is dit?“

En als ik dan vraag wat ze zien, dan hoor ik altijd ‘een dood vogeltje’. “Ja”, zeg ik dan, “als je van voren naar het vogeltje kijkt is ie dood. Maar als ik naar beneden kijk, dan zie ik helemaal geen dood vogeltje. En zo is het ook voor opa: hij ademt niet meer en ligt heel mooi dood op zijn bed. Maar als jij aan je opa denkt, dan denk je helemaal niet aan je dode opa. Maar aan de opa waar je mee kon stoeien, enz. Kijken kun je dus op meerdere manieren”.

Vermijden of er voor gaan?

“Wat er in onze psyche gebeurt, is volkomen normaal.”[1].

Wij mensen zijn erg gemotiveerd om veel afstand te houden tot risico's, legt hij uit. Dat doen we bijvoorbeeld door ons gedrag aan te passen – een fiets op slot te zetten, om maar eens wat te noemen. Maar vervolgens is er nog het onderbewuste dat ingrijpt. Door te maken dat je onderwerpen in je denken en spreken vermijdt, bijvoorbeeld - niemand praat graag over zijn eigen dood, of over die van zijn lieven, getsie nee, doe niet zo eng, en dan gaat het weer snel over iets gezelligers. Naast risico's vermijden kan het onderbewuste ze ook neutraliseren, zegt de lector. Dan zegt het dingen tegen je als 'joh, zo'n vaart zal het niet lopen',…………

[1] Remco Spithoven, lector maatschappelijke veiligheid en gepromoveerd aan de Vrije Universiteit Amsterdam over angst van mensen om slachtoffer te worden van criminaliteit.

Trouw 8 juni 2019, katern de Tijd:
Nu komt het wel heel dichtbij.

Onder het genot van een kopje koffie de krant aan het lezen. En dan, volkomen onverwachts, een alinea lezen die even tot nadenken aanzet: Niemand praat graag over zijn eigen dood. Op zich logisch. Leven gaan we graag zo lang mogelijk voor. En dan bij voorkeur ook nog graag ‘in goede gezondheid en helderheid van geest’. Maar betekent dit dan ook dat je niet over je eigen dood bij leven (ooit, … later,…. ver weg) zou moeten nadenken? Onze psyche drukt dit thema blijkbaar makkelijk weg. En toch is ‘nadenken over’ absoluut niet de dood over jezelf of je dierbaren afroepen. Want als we doorgaans alles goed voorbereiden (bijv thema’s als: het leven doorgeven, van baan veranderen, een huis kopen, een levensfeest, etc,….), waarom dan ook niet met je dierbaren onder het genot van een kop koffie in ontspannen sfeer eens vrijblijvend brainstormen over hoe jij aankijkt tegen de dood, wat je hoopt als de dood is ingetreden, wat je je dierbaren toewenst, wat je belangrijke levenswaarden vindt die je graag bij je afscheid ergens terug wilt zien, ………….. Teveel vragen om bij leven voorbij te laten gaan. Ik zou het doen. Ook al zegt je psyche: joh, zo’n vaart zal het wel niet lopen. Ik zou dat gegeven als hoopgevend vasthouden tijdens dit gesprek. Durft u?

Op les

Leren kun je nooit teveel. Dus vol goede moed vertrek ik op zaterdagochtend naar Drenthe. Tas mee, zoals een goede student betaamt. Van 9.00 tot 15.00 geen uitvaartondernemer maar even in de leerling-positie. Heerlijk: oefenen, fouten mogen maken, oplossingen bedenken en weer vrolijk door. Ondertussen genieten van de goed verzorgde koffie/thee/lunch. En een cursusleider die op zijn eigen didactische manier de groep laat oefenen. Wat toch een bijzondere positie.

Mijn leerstof voor deze bijeenkomst: airbrushen, een zachte vorm van make-up voor de kwetsbare overledene. Na een dagje oefenen word ik steeds handiger in het gebruik van het apparaatje. Dat is prachtig. Want, hoewel ik voor specialistisch werk altijd graag een expert er bij vraag, denk ik dat ik deze vorm van verzorging prima zelf kan uitoefenen. En mijn aanname voor deze studiedag komt prachtig overeen met de inhoud van de cursus. Voor alles geldt: vaardigheden groeien naar mate je ze vaker doet.

Brengt me wel bij een kwetsbaar punt: is het écht nodig om een overledene mooi te maken? Is het veranderen van het lichaam niet passend bij het natuurlijk proces van afscheid nemen, van loslaten? Of durf ik het te hanteren om het beeld van de dierbare zachter te maken als je heel erg getekend bent door de dood?
Ik ga het ervaren. Het kunnen is 1, en het doen is alleen gewenst als mijn rouwende familie er expliciet om vraagt. Als het voor het liefdevol rouwen gewenst is. En daar begeleid ik iedereen graag in.

op les.jpg

Dementie

Je kennis vergroten kan op vele manieren. Heerlijk om op een eigen gekozen moment een online training te doen rond, in dit geval, het thema dementie. Want, iedereen, ongeacht leeftijd, kleur, nationaliteit, identiteit, beperking of wat voor indeling dan ook, heeft recht op een goede vorm van aangesproken worden. ‘Samen dementievriendelijk’ helpt enorm in het vinden van een passende houding hoe verantwoord om te gaan met iemand bij wie de hersenen niet meer die verbindingen kunnen maken, die nodig zijn om in onze complexe wereld je eigen plaats te hebben. Waar nodig zal ik met deze nieuw verworven kennis met de families in gesprek gaan, die graag door mij begeleid willen worden bij het afscheid van hun dierbare.

Screenshot_20190415-152556.png

KEURMERK IN DE UITVAARTZORG

In de wereld van beschrijven van werkwijze en vastleggen van procedures is er voor de uitvaartwereld ook een keurmerk ontwikkeld. Beschreven in 6 zekerheden. En toch kies ik er niet voor. Ik leg graag uit waarom.

1 | Heldere afspraken en
transparante kostenbegroting.

Tuurlijk. Zonder openheid is er geen sprake van een gelijkwaardige samenwerking. De uitvoering van het afscheid laten we aansluiten bij de financiële middelen die je beschikbaar hebt. Kist, locatie, catering, kaarten, advertenties, je kunt het zo duur maken als jezelf wilt. De kosten voor mijn begeleiding, het gebruik van mijn materiaal, de inzet van eventuele ondersteuning zijn vanaf de start inzichtelijk.


2 | Goede organisatie en
bekwaam personeel.

Het afscheid, de uitvaart: we regelen het samen zoals het past bij jou en je dierbaren. En passend bij de gekozen vorm ontzorg ik, waar nodig. Het organiseren van een waardevol afscheid gaat over kleine details bespreekbaar maken. Dat doe ik graag. Vakinhoudelijk geleerd bij Meander Uitvaartopleidingen in Zwolle, aangevuld met competenties en leerervaringen uit het verleden.


3 | Doelmatige klachtenafhandeling
Jaarlijkse klanttevredenheidsonderzoek

Samen voorkomen we klachten. En als we het samen niet goed hebben, dan maak ik dat bespreekbaar. En als er toch fouten gemaakt worden, tenslotte is mijn vak ook gewoon mensen-werk, dan hebben we het er samen over. Klachten voorkomen is beter dan een procedure hebben om een klacht af te handelen. Wij gaan er altijd uitkomen.

In het nagesprek ongeveer 2 weken na afloop van het afscheid kijken we samen terug op de week van begeleiding en het afscheid als afronding daarvan. En daarbij hoor ik graag wat ik kan verbeteren. Ik ben blij met deze feedback. Overigens is mijn uitgangspunt: je mag er vanuit gaan dat je tevreden kunt zijn over mijn vorm van begeleiden. Ik heb het goed te doen, want overdoen is immers niet mogelijk.


Kortom

In mijn gedrag ben ik open, transparant en zorgvuldig. Gedurende de begeleidingsweek ben ik altijd aanspreekbaar op zaken die je anders wilt, ook in mijn gedrag. Qua kosten doen we alleen wat voor jouw betaalbaar is. Mijn begeleidingstarief is jaarlijks vastgesteld en kan in een gesprek altijd opgevraagd worden. En het vak beheers ik door de vakkennis die ik meegekregen heb bij de vakopleiding Meander en het actueel blijven volgen van nieuwe feiten rondom de uitvaart.

Metgezel zijn is mijn persoonlijke keurmerk. Het keurmerk ervaar ik niet als onderscheidend keurmerk voor mijn persoonlijke benadering. Referenties zijn altijd op te vragen.

Bron: https://www.keurmerkuitvaartzorg.nl/keurmerk-sku/zes-zekerheden

keurmerk.jpg

Doel of middel?

Was mijn elfsteden-zwemtocht mijn doel of mijn middel?
— — Maarten van der Weijden | 5 oktober 2018
beter.jpg

Goede vragen om bij stil te staan. Voor de hand liggend is misschien het behalen van de finish. Maar, zo vertelde Maarten van der Weijden, het ging helemaal niet om dát doel. Want aan deze majeure opdracht van uren zwemmen was hij niet begonnen om de finish te halen (hoewel natuurlijk wel bijzonder prachtig als het wel zou lukken), maar om mensen te stimuleren iets voor een ander te doen door geld te geven voor onderzoek.
En dát doel hield Daisy hem voor ogen, waardoor hij tot het maximum van zijn kunnen kon gaan.

En hoe verhoudt doel en middel zich in ons vak? Hoe mooi is het als wij in ons werk ons voortdurend realiseren dat ons doel het ondersteunen van families is in hun rouw, hun tijd geven, aandachtig naar hen luisteren, samen op zoek gaan naar de waarden van leven en dood, ……...
Ons doel is niet geld verdienen, of zaken efficiënt regelen, of naamsbekendheid genereren, of …………
Nee. Allemaal niet. Gewoon er voor de ander zijn. Een prachtig doel. Om altijd voor ogen te houden als je het druk hebt.

Dank voor de inspiratievolle en goed verzorgde werk-ontmoetingsavond. Ik weet weer met welk doel ik dit vak zo graag uitoefen. Want, zoals Maarten karaktervol verwoorde: ziek zijn en soms daaraan dood gaan, is ‘gewoon domme pech’. Heeft niets met hard werken of een prestatie neerzetten te maken.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum id ligula porta felis euismod semper.
— Hope K.