Vermijden of er voor gaan?

“Wat er in onze psyche gebeurt, is volkomen normaal.”[1].

Wij mensen zijn erg gemotiveerd om veel afstand te houden tot risico's, legt hij uit. Dat doen we bijvoorbeeld door ons gedrag aan te passen – een fiets op slot te zetten, om maar eens wat te noemen. Maar vervolgens is er nog het onderbewuste dat ingrijpt. Door te maken dat je onderwerpen in je denken en spreken vermijdt, bijvoorbeeld - niemand praat graag over zijn eigen dood, of over die van zijn lieven, getsie nee, doe niet zo eng, en dan gaat het weer snel over iets gezelligers. Naast risico's vermijden kan het onderbewuste ze ook neutraliseren, zegt de lector. Dan zegt het dingen tegen je als 'joh, zo'n vaart zal het niet lopen',…………

[1] Remco Spithoven, lector maatschappelijke veiligheid en gepromoveerd aan de Vrije Universiteit Amsterdam over angst van mensen om slachtoffer te worden van criminaliteit.

Trouw 8 juni 2019, katern de Tijd:
Nu komt het wel heel dichtbij.

Onder het genot van een kopje koffie de krant aan het lezen. En dan, volkomen onverwachts, een alinea lezen die even tot nadenken aanzet: Niemand praat graag over zijn eigen dood. Op zich logisch. Leven gaan we graag zo lang mogelijk voor. En dan bij voorkeur ook nog graag ‘in goede gezondheid en helderheid van geest’. Maar betekent dit dan ook dat je niet over je eigen dood bij leven (ooit, … later,…. ver weg) zou moeten nadenken? Onze psyche drukt dit thema blijkbaar makkelijk weg. En toch is ‘nadenken over’ absoluut niet de dood over jezelf of je dierbaren afroepen. Want als we doorgaans alles goed voorbereiden (bijv thema’s als: het leven doorgeven, van baan veranderen, een huis kopen, een levensfeest, etc,….), waarom dan ook niet met je dierbaren onder het genot van een kop koffie in ontspannen sfeer eens vrijblijvend brainstormen over hoe jij aankijkt tegen de dood, wat je hoopt als de dood is ingetreden, wat je je dierbaren toewenst, wat je belangrijke levenswaarden vindt die je graag bij je afscheid ergens terug wilt zien, ………….. Teveel vragen om bij leven voorbij te laten gaan. Ik zou het doen. Ook al zegt je psyche: joh, zo’n vaart zal het wel niet lopen. Ik zou dat gegeven als hoopgevend vasthouden tijdens dit gesprek. Durft u?