Op les

Leren kun je nooit teveel. Dus vol goede moed vertrek ik op zaterdagochtend naar Drenthe. Tas mee, zoals een goede student betaamt. Van 9.00 tot 15.00 geen uitvaartondernemer maar even in de leerling-positie. Heerlijk: oefenen, fouten mogen maken, oplossingen bedenken en weer vrolijk door. Ondertussen genieten van de goed verzorgde koffie/thee/lunch. En een cursusleider die op zijn eigen didactische manier de groep laat oefenen. Wat toch een bijzondere positie.

Mijn leerstof voor deze bijeenkomst: airbrushen, een zachte vorm van make-up voor de kwetsbare overledene. Na een dagje oefenen word ik steeds handiger in het gebruik van het apparaatje. Dat is prachtig. Want, hoewel ik voor specialistisch werk altijd graag een expert er bij vraag, denk ik dat ik deze vorm van verzorging prima zelf kan uitoefenen. En mijn aanname voor deze studiedag komt prachtig overeen met de inhoud van de cursus. Voor alles geldt: vaardigheden groeien naar mate je ze vaker doet.

Brengt me wel bij een kwetsbaar punt: is het écht nodig om een overledene mooi te maken? Is het veranderen van het lichaam niet passend bij het natuurlijk proces van afscheid nemen, van loslaten? Of durf ik het te hanteren om het beeld van de dierbare zachter te maken als je heel erg getekend bent door de dood?
Ik ga het ervaren. Het kunnen is 1, en het doen is alleen gewenst als mijn rouwende familie er expliciet om vraagt. Als het voor het liefdevol rouwen gewenst is. En daar begeleid ik iedereen graag in.

op les.jpg